به گزارش “نیمه دوم”، موضوعی که چه ناشی از فشار فصل طولانی باشگاهی و فشردگی جام جهانی باشد و چه ناشی از کندی مهرهها در مقابل حریفان سرعتی، نشان میدهد آلبیسلسته یک دنده کم دارد.
استراتژی آرام کردن ریتم مسابقه در تقابل با تیم شایسته کیپورد کارساز نبود و بازی برای قهرمان جهان بیش از حد طولانی و فرسایشی شد. در این شرایط، آزمایشگاه اسکالونی باید هرچه سریعتر راهکارهایی قطعی برای دیدارهای آینده پیدا کند.
در حالی که تا ماه گذشته سن بالا و آمادگی لئو مسی مایه تردید بود، او در حال حاضر تنها بازیکنی است که نباید نگرانش بود. مسی با درک بالای خود از فضاهای خالی خط دفاعی حریف، هفتمین گل خود را در چهار بازی به ثمر رساند، اما مشکل تیم در جای دیگری است.
تقریباً هیچ موقعیت جدی بدون حضور و نقشآفرینی مستقیم مسی شکل نمیگیرد. بازیکنانی چون انزو فرناندز، رودریگو دیپل و الکسیس مکآلیستر سایهای از روزهای اوج خود هستند و تلاشهای خستگیناپذیر لائوتارو مارتینز و خولین آلوارز در فشار از بالا، به دلیل عدم حمایت تیم در بازپسگیری توپ، به هدر میرود.
در جریان تساوی با کیپورد، تصمیمات کادر فنی و تعویضها نیز پس از دریافت گلها و در زمان بدموقع انجام شد. بازیکنانی مانند مولینا، دیپل، مکآلیستر و انزو فرناندز نمایش ضعیفی داشتند و تیم انرژی لازم برای حفظ توپ را نداشت.
یکی از بزرگترین چالشهای اسکالونی، انتخاب مهاجم نوک است؛ جایی که آلوارز و لائوتارو عملاً در زمین به دور خود میچرخند و شاید در آینده، استفاده از مسی در نقش ۹ کاذب گزینه بهتری باشد.
جام جهانی برای اسکالونی با تصمیمات خوبی مثل دعوت از فاکوندو مدینا و اعتماد به لیساندرو مارتینز (بهترین بازیکن تیم بعد از مسی) آغاز شد، اما برای ادامه مسیر و قهرمانی، آرژانتین نیاز به طراوت، تغییر فرمول و تزریق انرژی تازه دارد.
منبع: varzesh3
