مورینیو غافلگیر کرد: رونمایی از یک زوج جدید

به گزارش “نیمه دوم”، یکی از جذابیت‌های بزرگ بازی شنبه، رونمایی از نخستین ترکیب اصلی ژوزه مورینیو در دومین دوره حضورش در تیم مادریدی بود. هیجان و حس کنجکاوی موج می‌زد و همه تقریباً یک چیز را حتمی می‌دانستند: اینکه بسیار بعید است جود بلینگام 23 ساله و آردا گولر 21 ساله هم‌زمان در ترکیب اصلی باشند. اما دقیقا همین اتفاق رخ داد.

مورینیو جایگاه بلینگام را دست‌نخورده باقی گذاشت و همان نقش مهاجم سایه و موج دوم را به او سپرد که در جام جهانی قبلی در آن چشم‌ها را خیره کرده بود. بازیکنی که از شعاع حرکتی همیشگی‌اش جابه‌جا شد، گولر بود؛ مورینیو این ستاره ترکیه‌ای را در نقش بال راست کاذب به کار گرفت. در حقیقت، این ملی‌پوش ترکیه‌ای طراح اصلی اکثر حملات تیم مادریدی بود و برناردو سیلوا بیشتر در عقب زمین توپ‌گیری می‌کرد و لمس توپ کمتری نسبت به او داشت.

زوج گولر و بلینگام قفل دروازه حریف را باز کرد؛ مسابقه‌ای که در نهایت با گل دقیقه ۹۰ اسپی، به یک پیروزی بسیار نفس‌گیر برای تیم مادریدی تبدیل شد. 

در ابتدا به نظر می‌رسید بازی روند به مراتب راحت‌تری داشته باشد، به‌ویژه وقتی آردا با یک ضربه ایستگاهی استادانه از سمت چپ خط حمله، توپی تماشایی فرستاد. ارسال بی‌نقص بازیکن ترکیه‌ای با یک ضربه سر چکشی و دقیق از بلینگام همراه شد تا نخستین گل تیم مادریدی در دقیقه ۹ به ثمر برسد. این گل پاداش شایسته‌ای برای شروع طوفانی آن‌ها بود که تا حدود دقیقه ۲۰ حریف را کاملاً مقهور کرده بودند، هرچند از اواسط نیمه نخست کمی عقب کشیدند.

اسپانیول هم واکنش نشان داد، گل مساوی را زد و بازی را تا واپسین ثانیه‌ها پایاپای پیش برد؛ تا اینکه اسپی توپی را که نخستین سه امتیاز فصل ۲۷-۲۰۲۶ را به حساب تیم مادریدی واریز می‌کرد، به تور چسباند.

در صحنه گل پیروزی‌بخش مهاجم والنسیا، نه گولر در زمین بود و نه بلینگام، چرا که مورینیو پیشتر هر دو را تعویض کرده بود. خروج بازیکن ترکیه‌ای که نخستین تعویضی بود، تصمیمی بحث‌برانگیز به شمار می‌آمد؛ چرا که تیم منهای چند نفوذ پراکنده برناردو، عملاً بدون طراح بازی شد. در ادامه بلینگام نیز جای خود را داد تا تیم مادریدی بازی را با چهار مهاجم تخصصی به پایان برساند؛ یان دیومانده در بال راست و اسپی در کنار کیلیان امباپه (که در طول ۹۰ دقیقه بسیار ناهماهنگ و ناموفق بود) خط حمله دو نفره را تشکیل دادند. 

مورینیو با این کار سیستم ۱-۳-۲-۴ اولیه خود را فدا کرد تا در دقایق پایانی تنها با دو هافبک یعنی فده والورده و ادواردو کاماوینگا بازی کند.
تغییرات مورینیو خط دفاعی را هم بی‌نصیب نگذاشت و هر دو مدافع کنار تعویض شدند. ترنت و کوکوریا به جای دومفریس (که نمایش خوبی داشت) و کارراس وارد زمین شدند. 

اما در نهایت، این تعویض دیگر یعنی ورود اسپی بود که برد حاصل از همکاری آردا و جود یعنی بزرگ‌ترین غافلگیری ترکیب مورینیو را قطعی کرد.