به گزارش “نیمه دوم”،به محض پایان بازی ولز و بوسنی، ناگهان زنیتسا به دژی تسخیرناپذیر تبدیل شد و بوسنیاییها به لولویی تبدیل شدند که حتی راه رفتن در شهر هم به دلیل انتقامجوییهای احتمالی ترسناک جلوه داده شد.
واقعیت معمولاً با سرعت از خیال سبقت میگیرد. آنجا جشنی برای مردم بوسنی برپا بود (که قطعاً برای ایتالیا جشن نبود) و حتی اگر حذف میشدند هم این جشن ادامه مییافت؛ چرا که همه آنها تشویق میکردند، شاید گریه میکردند، اما قطعاً به دنبال «شکار ایتالیاییها» آنطور که برخی تصور میکردند، نمیافتادند.
شاید ورزشگاه دقیقاً ۸۸۰۰ تماشاگر نداشت، زیرا کاملاً مشهود بود که حدود ۲۰ درصد جمعیت اضافه در سکوهای مجاور که صندلیهایشان تا آخرین نفر پر شده بود، جذب شده بودند. سکوی سمت چپ جایگاه خبرنگاران قطعاً بیش از ظرفیت معمول خود آدم در خود جای داده بود و مایه تأسف بود که پشت دروازه دیگر تماشاگری حضور نداشت. زنیتسا با تشویق هنگام پخش سرود ملی ایتالیا نشان داد که آتزوری را دوست دارد؛ شاید با راهنمایی ژکو، که البته طبیعی هم هست.
هیچ «جهنمی» در کار نبود. هیچ بهانهای هم برای زمین مسابقه وجود ندارد؛ زمینی که بله، لکه لکه و راهراه بود، اما برای بازی کردن مناسب بود. البته به شرطی که کسی بخواهد بیش از ۷۵ دقیقه دفاع نکند و فقط به امید ضدحملات مویزه کین یا ضربات نهایی اسپوزیتو و دیمارکو نباشد. روایتهای پیش از بازی از همه طرف نشت داشت و روایتهای پس از بازی هم (بهویژه از سوی قهرمانان حاضر در کنفرانس مطبوعاتی) همینطور بود.
منبع: varzesh3
