همه ورزشگاه داخل زمین: دیوانه‌وارترین جشن سال

به گزارش “نیمه دوم”، لانس برای جشن گرفتن صد و بیستمین سالگرد تاسیس این باشگاه، هنوز می‌تواند رویای دوگانه تاریخی لیگ و جام را در سر داشته باشد. این باشگاه که در لیگ یک پس از پاری‌ سن‌ ژرمن در جایگاه دوم قرار گرفته، جایش را در فینال جام حذفی فرانسه که قرار است ۲۲ می در استادو فرانس برگزار شود، تثبیت کرد. این جام که جایش در مجموعه افتخارات لانس خالی است، رؤیای همه علاقمندان به این تیم است.

چهار روز پس از این که لانس در هفته سی‌ام لیگ یک با گلی در وقت اضافه بازی ۲-۳ برابر تولوز پیروز شد، سه‌شنبه‌شب بدون دردسر راهی فینال شد. به جز شروعی کم‌رنگ که آرون دونوم تقریباً در همان چند ثانیه اول از آن سود برد و یک دفع توپ از سامسون بایدو که مستقیم جلوی پای سانتیاگو ای­دالگو افتاد، لانس بازی را کنترل کرد. تصمیم پیر ساژ برای تغییر کل خط حمله و به میدان فرستادن سه‌ بازیکن که جمعه پس از ورودشان به عنوان بازیکن تعویضی بسیار مؤثر ظاهر شده بودند بسیار درخشان بود.

تائووین که مهارنشدنی بود، با نفوذ به محوطه جریمه توسط دمبا دیوپ سرنگون شد. داور پس از بازبینی صحنه کنار زمین یک پنالتی اعلام کرد. قهرمان جام جهانی ۲۰۱۸ با شوتی زمینی و با پای چپ که تنها با یک‌ و نیم قدم دورخیز زده شد، دروازه‌بان حریف را فریب داد. سپس سن ماکسیمن که در مرکز زمین توسط تائووین صاحب توپ شده بود، پس از این که از سنی کومباسا گذشت، توپ را با پای راست از کنار دروازه‌بان نروژی که میخ کوب شده بود رد کرد.

با این که پاس اشتباه بایدو باعث شد ای­دالگو یکی از گل‌ها را جبران کند اما لانس با تشویق‌های کرکننده هوادارانش همچنان بازی را در اختیار داشت و از دویدن‌های منظم و هماهنگ وینگ‌بک‌هایش تغذیه می‌شد. ماتیو اودول سانتر خطرناکی از سعود عبدالحمید را تبدیل به گل کرد.

تولوز، قهرمان جام حذفی ۲۰۲۳، بی‌تحرک و بی‌جان بود و هرگز نتوانست حریفش را به دردسر بیندازد. در نیمه دومی که ریتم مسابقه به‌ شدت در آن افت کرد، آدرین توماسون اختلاف را باز هم بیشتر کرد و پاس عبدالحمید را که پس از ضربه ایستگاهی مستقیم تائووین که هوگ با زحمت آن را دفع کرده، دنبال کرده بود، تبدیل به گل کرد.

بازخوانی سرود «کورون‌ها» و فریادهای «ما رفتیم فینال! ما رفتیم فینال!» در سکوها طنین‌انداز شد و دقایق پایانی را همراهی کرد. شکستی دردناک برای تولوز و شادی عظیمی برای لانس و هوادارانش که با سوت پایان مسابقه زمین را تسخیر کردند. لانس حالا در چهارمین فینال جام حذفی فرانسه در تاریخ خود بازی خواهد کرد. این تیم دو فینال اول خود را باخت: مقابل لیل در ۱۹۴۸ (۲-۳)، مقابل سن‌اتین در ۱۹۷۵ (۰-۲) و سپس مقابل پاری‌سن‌ژرمن در ۱۹۹۸ (۱-۲).

احساسات بسیاری در جریان بود. چنین جستجوی طولانی و انتظار بی‌پایان ۲۸ ساله ارزش چنین شادی‌ای را داشت، حتی پیش از بالا بردن جام. هواداران از سکوهای پایین منتظر سوت پایان بودند، سیلی عظیم از مردم به زمین هجوم آوردند. دیوانگی محض بود. پرچم‌ها همه جا دیده می‌شد. فریاد «ما در فینالیم!» رقص‌های دسته‌جمعی. غوغایی عظیم و رنگارنگ.

بازیکنان که سریعاً بیرون برده شده بودند، سرانجام بازگشتند. برخی از آنها خود را به جمعیتی که علیرغم درخواست‌ها برای بازگشت به سکوها همچنان در زمین مانده بودند، رساندند. سيلوانو، گوینده ورزشگاه، مدت‌ها طول کشید تا آخرین هواداران پرشور را پایین بکشد تا تیم بتواند سرانجام همراه هواداران خود جشنی واقعی برپا کند. در نهایت، لانس تنها بخش کوچکی از جشنش را از دست داد، در شبی که تاریخی بود. باید گفت که آنها رؤیای آن را در سر داشتند. تمام باشگاه، تمام خانواده هواداران لانس خود را در استادو فرانس تصور می‌کردند، هرچند شاید با اندکی بیم، بی‌شک به خاطر سنگینی تاریخ‌شان.